آن لحظه ای که بالای صخره ای می نشینی و به زمین زیرپایت خیره می شوی ، و همه چیز را کوچک و ریز می بینی ، آن لحظه را همیشه به خاطر بسپار . چرا که در سخت ترین روزهای زندگی فقط به خاطر آوردن آن لحظه باشکوه به تو می گوید که همه چیز اگر در ارتفاع درست قرار بگیری ریز و کوچک و بی اهمیت است

کسی تو دوستش داری تورا دوست ندارد

کسی که تورا دوست دارد ،تو دوستش نداری

وکسی که تو دوستش داری و او تورا

به رسم زمانه هرگز به هم نخواهید رسید!!؟

دکتر شریعتی

چه کسی گفت که شیرین است عشق؟

چه کسی گفت که هجران تلخ است؟

همه گفتند همه !

شعرا بیشتر و مردم عاقل! کمتر

خود من هم گفتم.

آری آری خود من هم گفتم.

لیک دیری است که آموخته ام

وین چنین تجربه آموخته ام :

عشق زیباست ولی در هجران!

هجر تلخ است ولی ضامن عشق!

این مطلب از ته ته دلم یعنی عمق وجود نوشتم

امیدوارم یه ذره فقط یه ذره مارو مخصوصا تحصیلکرده های جامعه را به تفکر وا دارد

تا کی می خوایم این وضع ادامه داشته باشه؟ تا کی میخوایم این و اونو متهم کنیم و برای عقب موندگیمون دنبال مقصر بگردیم؟

مثلا ما دانشجویای این مملکتیم، هیچ وقت به سرتمون زده برای مملکتمون قدمی به سمت جلو برداریم ؟ هیچ وقت این سوال به ذهنت رسیده برای چی درس می خونی ؟ می خوای به کجا برسی؟ فقط این مدرک لعنتی برات مهمه یا ...

یه روز قصه های پدر بزرگ و مادر بزرگامون سرگرممون می کرد؛ یا قالیچه پرنده و جام جهان بین جز آرزو ها و تخیلاتمون بود ولی حالا چی ؟

الان اینترنت وجود داره که هر لحظه اراده کنی از هر جای دنیا به سرعت برق از هر چی بخوای باخبر می شی.

هواپیمایی که ارده کنی از این سر دنیا به اون سر دنیا می بردت.

دیگه قالیچه پرنده و جام جهان بین واقعیت داره، نه آرزو نه تخیل، دنیا دنیای واقعیه، دنیا دنیای تکنولوژیه. دیگه داستان هایی چون جن و پری، لیلی و مجنون جذابیت نداره همه چیز واقعیه.

وقتشه ماهام به دنیا واقعی نگاه کنیم. تا کی می خوایم به این فحش بدیم و آرزوی مرگ اون یکی رو بکنیم ؟ فقط خودمونیم که باید به فکر خودمون باشیم و به داد خودمون برسیم.تا کی می خوایم با یه خروار وعده و وعید و تخیلات روزگارمون رو بگذرونیم.

تا کی می خوایم همه چیز رو به دست خدا بسپاریم. خود خدا گفته تو یه قدم بردار من ده قدم برات بر می دارم، ولی ما اصلا نای قدم برداشتن نداریم.

یکی هم که حرف راست و حسینی می زنه، فاتحه اش خوندس و دیری نمیگذره که سرش و زیر آب میکنن و دیگه اثری ازش نمی بینیم.

الان وقت صحبت از داستا نهای گذشته نیست، الان صحبت از تسخیر مریخ و شبیه سازی آدماس.

الان فقط تو خیابونا رو می گردن کجا یه پسر و دختر با هم پیدا می کنن بهشون گیر بدن. بابا مشکلات ما ریشه ای تر و مهم تر از این حرفاست. دشمن دنبال نابود کردن ماست، اما نه با هجوم به کشور و تسخیرش بلکه با هجوم و به خدمت در اووردن ذهن و تفکر جوونای ایرانی. وقتشه فریاد بزنیم و به همه بفهمونیم ایرانی کیه ؟!!

وقتشه شاعرا و نویسندها حرفاشون رو رک بزنن که هر کسی صد نوع تفسیر مختلف از حرفاشون نداشته باشه.وقتشه بجای نازیدن به قدمت و تمدن گذشته ایرانی،آینده ایرانی رو بسازیم.

وقتشه ترس و رودرواسی دور بریزیم ترس از خفه شدن کشورمون رو از داخل مثل خوره از داخل، پوک می کنه

هر کسی به خاطر بودن در مقام و منزلتش اصلا به خاطر زنده بودنش خفه شده. اجازه حرف حق زدن از همه گرفته شده.

وقتشه خواسته هامون رو به زبون بیاریم، حالاست که باید آرزو هامون به واقعیت بپیوندد، وقتشه مغزامون بجای فرار ایرانمون رو بسازن، وقتشه دست به دست هم بدیم به جای توجیه کارهای اشتباه، ایرانی جاودان داشته باشیم ایرانی که همه ما آرزوش رو داریم.

با تقدیم و احترام

فاطمه رحیمی

من این مطلبو خوندم خیلی به دلم نشست

البته بچه های دانشکده هم تحت تاثیر قرار داده بود

«کلاس پنجم که بودم، پسر درشت هیکلی در ته کلاس ما می‌نشست که برای من مظهر تمام چیزهای چندش‌آور بود ، آن هم به سه دلیل؛اول آن‌که کچل بود، دوم:این‌که سیگار می‌کشید و سوم : که از همه تهوع‌آور بود، این‌که در آن سن و سال، زن داشت!...

چند سالی گذشت یک روز که با همسرم از خیابان می‌گذشتیم ، آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالیکه زن داشتم ،سیگار می‌کشیدم و کچل شده بودم و تازه فهمیدم که خیلی اوقات آدم از آن دسته چیزهای بد دیگران ابراز انزجار می‌کند که در خودش وجود دارد».

« دکتر علی شریعتی»

گواهی اشتغال به تحصیل

از: دانشکده ی مدیریت دانشگاه تهران- واحد مشاوره

به: حاج آقا اردشیر قصاب زاده، قصاب محله ی برزن آبادابوی سرکار خانم قدسی قصاب زاده

موضوع: خواستگاری

بدین وسیله گواهی می شود آقای کامبیز گورکن متولد سال 1368 در رشته ی مدیریت کسب و کارهای گوگولی مگولی این دانشکده در سال تحصیلی جاری پذیرفته شده است.

لازم به ذکر است ایشان پس از n+ 4 سال و با گذراندن تمام واحدهای درسی، در صورت امکان در یکی از کارخانجات خارج از محدوده ی 120 کیلومتری تهران در صورت صلاحدید مدیریت یک کارخانه ی تولیدی، احتمالاً به عنوان کارشناس در کنار دو نفر مهندس صنایع که مثل خودش حتماً صفر کیلومتر هستند به طور موقت با حداقل حقوق ممکن و بدون سایر مزایای شغلی تا اطلاع ثانوی استخدام خواهد شد و طبق محاسبات این دانشگاه تا پایان قرن بیست و یکم موفق به خرید یک واحد مسکونی در طبقه ی n ام یک برج خواهد شد.

این گواهی بنا به درخواست نامبرده جهت ارائه به حضرت عالی بابت خواستگاری صبیه ی محترمه ی شما صادر گردیده و ارزش قانونی ندارد. لذا خواهشمند است موافقت حتمی خود را با درخواست ایشان از طریق روش های نوین ارتباطی سریع تر اعلام نمایید و گرنه ایشان رونوشت این درخواست را به ابوی یکی از 230 دختر ورودی دوره ی خود یا باکمی صبر برای یکی از 300 دختر ورودی سال آینده ارسال خواهند کرد.

پیشاپیش از بذل همکاری شما سپاسگزاریم.

مشاوره ی دانشکده

دوره شبانه: /Doreyeshabaneh/

قلک دانشگاه، تأمین کننده ی بخش عمده ای از هزینه های دولت. بعد از نفت و البته کارت سوخت طی ماه های اخیر، پرسودترین تجارت در کشوراست. گام نسبتاًبلندی در جهت خصوصی سازی دانشگاه ها. ترفندی برای جمع کردن پول های اضافی از دست مردم که در ازای آن یک مدرک به دانشجو تحویل داده می شود که جهت گرفتن دختر آقا تقی، دلاک محل هم ارزش قانونی و غیر قانونی ندارد.راه کاری برای مفید کردن تمام شبانه روز جوانان. نوعی تحصیلات رایگان پرخرج که علاوه بر مفت بودن سود هم می دهد. درواقع دانشگاه آزاد با گریم دانشگاه سراسری.

کــــــــــــارت تغذیه: /Karte Taghziye/

مجوز استفاده از نخود و لوبیای یارانه ای ویژه ی قشر فرهیخته مملکت، در روزهای رویایی و نادر مرغی و کبابی وسیله ای است برای فخر فروشی و ارزش آن تا حد کارت دانشجویی و شناسنامه و حتی کارت سوخت بالا می رود. معمولاً ترم صفری ها از شدت ذوق زدگی حاد سریعاً آنرا پرس کرده و به دور گردنشان می اندازند. البته آن ها مقصر نیستند اگر آنها هم مثل سال بالایی ها دغدغه ی کوچک سازی در سازمان را داشتند، حتماً آنرا به ممکن ترین شکل ممکن مچاله کرده و در ایام صعب العبور قورمه سبزی ناخود آگاه روی میز اتاقشان جا می گذاشتند. لازم به ذکر است دخترهای خوابگاهی با گذاشتن افه آشپزی، یانگوم بازی و جواهری در خوابگاه برای پسرها کلی کلاس می گذارند. البته سطل های زباله ی خوابگاه ها هر شب شاهد آفرینش های بدیع و کشنده ی این نوابغ می باشد.

ترم صفری: /Term sefri/

موجودی تازه به دانشگاه رسیده و دچار سوء تفاهم حاد که به دانشگاه به عنوان سکوی خوشبختی و کلاس نگاه می کند. معولاً آقا پسرها با کیف سامسونت، کت و شلوار رنگ و رو رفته ی برادر بزرگتر و دخترخانم های آفتاب مهتاب ندیده با مقادیر قابل توجهی اعتماد به نفس از دیگر موجودات قابل تفریق هستند. در بعضی خانواده ها به عنوان نور چشم خانواده و تنها عنصر خانواده که از سد دیپلم ردی عبور کرده اند به اندازه ی مقامات بلند پایه ی کشوری ارج و قرب دارنـد. خُره ی کلاس، کنه ی استاد و مبتلا به خود خوش تیپ بیني بسیار پیشرفته.

به نام خدا

خلاصه که ما حسابی معروف شدیمِ رفت.

دیگه هیچ کسو تحویل نمی گیریم.

واضح تر بگم این شماره نقطه ته خط با مدیر مسئولی و نظارت خودم مثل بمب ترکوند - نترکیدا مثل کانون فلیم- ترکوند اونم چه ترکوندنی.

.منتظر مطالب شماره قبلی نشریه تو وبلاگ و شماره های جدید نشریه باشید

ما با توپ پر تشریف می یاریم.

فعلا که تو هوا و زمین معلقیم.

دوباره شدیم مثل قدیما یعنی آواره کوچه پس کوچه های دانشکده در عوض برای خودمون مستقل مستقل مستقلیم یعنی آزاد و رها .

تو نشریه شماره بعدی به طور مفصل شرح وقایع را به سمع نظرتان خواهیم رساند.

فاطمه رحیمی

http://www.raha-pm.blogfa.com/